[9] Keisuke~! Czyli nienormalnie normalny dzień

-Ri-chan..oddaj mi go - powiedział patrząc na mnie krwistoczerwonymi oczami. Patrzyłem na niego zszokowany.
-Ale.. kogo? Edwarda? - spytałem nie rozumiejąc o co mu chodzi.
-Tak, oddaj mi go.. Edward jest mój, to ja go kocham.. - szeptał ciągle na mnie patrząc.
-Ale.. powiedz mi .. jak to sie stało, że ty i on.. - powiedziałem odwracając sie do niego i ujmując jego dłonie. Bo w sumie tego nikomu nie powiedział, a skoro tak bardzo go kocha to niech mi to powie. Ja jestem ciekawy.
-No bo.. on jest moim bratem - spuścił głowę.
-I ja.. ja go kocham.. - dodał - bardzo go kocham.. najbardziej na świecie, ale on.. on mnie zostawił.. A ja chce.. go.. z powrotem.. - powiedział. Patrzyłem na niego niewzruszony.
-Masz mnie za idiotę ? - puściłem go i prychnąłem. Wyszedłem z domu i szedłem ulicami kopiąc jakiś kamyczek. Co ten dzieciak sobie wyobraża? Bratem? Jasne, i co jeszcze? Skoro jest jego bratem no to.. ale nie. Edward nie ma brata, powiedziałby mi. Nie ważne co ten.. bachor mi powie.. Nie oddam mu Edwarda. Nigdy! Kopnąłem mocniej kamyk, a ten odbił się i dotknął moje buta. Spojrzałem przed siebie i zobaczyłem coś.. coś strasznego, coś niewyobrażalnego, coś niemożliwego.. < teraz zróbmy taką pauzę, żebyście się wystraszyli, wiecie o co chodzi ^ - ^ >
-Yo - machnął mi ręką uśmiechając się szeroko. Szczeka aż opadła mi na ziemie, a oczka zaszkliły się  Musiałem wyglądając.. na prawdę żałośnie, ale nie panowałem nad tym..
-Ty.. Ty.. TY CHOLERNY IDIOTO! - rzuciłem się na niego i tuliłem go do siebie mocno płacząc.
-hai hai.. - poklepał mnie po plecach.
-Gdzieś ty był?! - patrzyłem na mężczyznę zaszklonymi oczkami.
-A wiesz.. byłem a Anglii na studiach i nieco mi się zapomniało, ale nie tak że o tobie nie myślałem.. Mam coś dla ciebie, ale to potem. Przyjechałem w sumie na pogrzeb i mam zamiar zostać tutaj na dłużej. No i stęskniłem się, urwisie - kończąc zaczął mi czochrać włosy trzymając moja głowę pod ramieniem.
-Aua.. Keisuke..! Przestań.. ! - szarpałem się i śmiałem jednocześnie. Tak się za nim stęskniłem..
-Wracajmy do domu - uśmiechał się i puścił mnie po chwili.
-No dobrze.. to chodźmy do mnie - uśmiechnąłem się i wziąłem go za ręke prowadząc w stronę domu.
-I jak było w Anglii ? - spojrzałem na niego kątem oka.
-W sumie nie najgorzej.. Mam tylko strasznie dużo nauki no i opiekuje się dzieciakami. Wiesz.. studia medyczne to coś o czym zawsze marzyłem - zaśmiał się. Wiem, że zawsze o tym marzył.. no i ciesze się, ze w końcu mu się udało. Po chwili doszliśmy do mieszkania. Edward od razu odsunął mnie od Keisuke.
-E..Edward, spokojnie. To mój najlepszy przyjaciel, Keisuke - powiedziałem patrząc na Edwarda przestraszony. Prychnął i puścił mnie.
-Ooo.. jakie masz śliczne kły.. - powiedział podchodząc do niego i dotykając jego ząbków.
-Jakie piękne.. - mówił zachwycony, a ja widząc zdziwioną i przestraszoną minę Edwarda wybuchłem śmiechem, jak i reszta. Zauważyłem po chwili, że nie ma z nami tego .. bachora, wiec nieco się przestraszyłem ,jednak w głębi siebie byłem szczęśliwy, jak cholera. Jednak.. on może coś odwalić..
Teraz mimo wszystko nie będę się tym przejmował. Jestem zbyt szczęśliwy.
--------------------------------------------------------------------------
Gomenasai, Gomenasai, GOMENASAI MINNA! ><
Nie było dlugo rozdziału, miałam załamanie i .. i nie chciałam żeby mi wyszły jakieś bzdety poza tym brak weny.. No i dzisiaj jakieś bazgrołki mi wyszły. Mam nadzieje, że sie spodoba mimo, że to nie jest cos ciekawego.
Jutro notka niepotrzebna, ale jednak wole ją dodac ^ ^